Obiekt małej architektury, jest czasem potocznie błędnie utożsamiany z tymczasowym obiektem budowlanym. Ustawa prawo budowlane definiuje obiekty małej architektury jako niewielkie obiekty budowlane, a w szczególności:

• obiekty kultu religijnego: kapliczki, krzyże przydrożne, figury;
• posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej;
• obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku takie jak piaskownice, huśtawki, drabinki czy śmietniki.

Definicja obiektu małej architektury ma charakter otwarty - katalog wskazany w ustawie prawo budowlane został sformułowany w sposób przykładowy.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 22 Prawa budowlanego, budowa obiektów małej architektury nie wymaga pozwolenia na budowę. Jeżeli zamierzamy usytuować obiekt małej architektury na naszej prywatnej nieruchomości, nie jesteśmy zobowiązani dokonywać zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Zobacz serwis: Prawo budowlane

W przypadku jednakże, gdy obiekty małej architektury są sytuowane w miejscach publicznych, ich budowa wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W orzecznictwie przyjęto pogląd, że pojecie miejsca publicznego należy rozumieć w taki sposób, w jaki rozumie się go w języku potocznym. Pojęcie „publiczny” oznacza więc: dotyczący ogółu ludzi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich, powszechny, ogólny, a nie prywatny.

Zobacz: Czym jest lokal użytkowy