Gdzie jest uregulowane?

Lokatorskie prawo do lokalu w spółdzielni mieszkaniowej zostało uregulowane w rozdziale drugim ustawy z 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych.

Sposób powstania prawa

Spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu powstaje z chwilą zawarcia umowy o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego pomiędzy spółdzielnią a jej członkiem. Na mocy tej umowy spółdzielnia zobowiązuje się oddać członkowi lokal mieszkalny do używania w zamian za wniesienie przez niego wkładu mieszkaniowego oraz uiszczania opłat określonych w ustawie i w statucie spółdzielni. Wcześniej jednak, z członkiem spółdzielni ubiegającym się o ustanowienie lokatorskiego prawa do lokalu, spółdzielnia zawiera umowę o budowę lokalu. Trzeba pamiętać, że przy zawarciu obu tych umów wymagana jest forma pisemna pod rygorem nieważności.

Cechy charakterystyczne

Można wyróżnić kilka zasadniczych cech charakteryzujących lokatorskie prawo do lokalu w spółdzielni mieszkaniowej:
• jest niezbywalne,
• nie podlega dziedziczeniu,
• nie podlega egzekucji,
• może należeć tylko do jednej osoby albo do małżeństwa, przy czym tylko jedno z małżonków wykonuje uprawnienia członka spółdzielni.

Przedmiotem tego prawa mogą być wyłącznie lokale mieszkalne w budynku stanowiącym własność lub współwłasność spółdzielni. Nie jest możliwa utrata lokalu przez członka spółdzielni za jego długi, ponieważ nie można obciążać tego prawa hipoteką oraz nie podlega ono egzekucji.